IN DE PERS

- Mars voor het leven trok door Brussel. VRT. 25 maart.

- Op straat voor en tegen het recht op abortus. De Standaard.

- Drieduizend deelnemers aan ‘Mars voor het Leven’ in Brussel. De Morgen.

Ondanks alle campagnes ten voordele van het gebruik van voorbehoedsmiddelen en al de lessen affectieve en seksuele opvoeding op school blijft het aantal abortussen in België nog steeds stijgen. Volgens de cijfers van het laatste rapport van de evaluatiecommissie betreffende zwangerschapsonderbreking zijn we van 13474 abortussen in 2003 gestegen naar 19421 in 2009, en dat terwijl het aantal vrouwen in de leeftijd om kinderen te krijgen voortdurend vermindert. Nog zorgwekkender is dat het aandeel van de jonge vrouwen (minder dan 25 jaar) die een vrijwillige zwangerschapafbreking ondergaan steeds groter wordt.

Laten we niet wegkijken: of we nu pro-life of pro-choice zijn, we moeten erkennen dat er in België een probleem is met abortus. Meerdere decennia gebruik van steeds breder aanwezige en meer efficiënte contraceptieve middelen hebben ondertussen aangetoond dat deze laatste niet in staat zijn om de toename van abortussen tegen te gaan.

De voorstellen van Actie voor het Gezin:

1. Help in de eerste plaats de vrouw, die een zwangerschapsafbreking vraagt, om haar kind te houden. Het is frappant dat een groot aantal van de vrouwen die een afbreking aanvragen “op dit moment geen kind wensen” als motief aanvoeren (4659 in 2009). De wet van 1990 bepaalt nochtans dat abortus enkel gedepenaliseerd wordt bij een vrouw “die door haar toestand in een noodsituatie verkeert”, en dat het toekomt aan de geneesheer die de afbreking zal uitvoeren, en aan hem alleen, om deze noodtoestand in te schatten. De wet preciseert bovendien dat de vrouw die een zwangerschapsafbreking aanvraagt het recht heeft om helder en volledig geïnformeerd te worden over “de rechten, de bijstand en de voordelen, bij wet en decreet gewaarborgd aan de gezinnen, aan de al dan niet gehuwde moeders en hun kinderen, alsook over de mogelijkheden om het kind dat geboren zal worden te laten adopteren”.

Veeleer dan simpelweg een “noodsituatie” vast te stellen zou men alles in het werk moeten stellen om de vrouw in kwestie te helpen om zich daaruit te bevrijden zonder haar kind te verliezen, eventueel door te beslissen om het op termijn aan adoptie toe te vertrouwen, en alleszins met steun van de psychologische begeleiding die onmisbaar is bij dergelijke beslissingen. De mogelijkheid tot adoptie en de nodige psychologische hulp worden duidelijk vermeld door de wet. Een deculpabiliserend luisteren, warm van hart en vrijgevig met tijd, is absoluut onmisbaar. Meestal moet een vrouw de beproeving van een abortus immers helemaal alleen ondergaan. Dit geldt nog des te meer voor minderjarigen die toegang kunnen hebben tot abortus zonder hun ouders hierover in te lichten.

2. Er aan herinneren dat abortus geen recht is. De wet van 1990 voert geen “recht op abortus” in, maar depenaliseert abortus in welbepaalde gevallen. Het bestaan van een dergelijk recht zou betekenen dat wie dan ook verplicht zou kunnen worden om een abortus uit te voeren zodra de wettelijke voorwaarden vervuld zijn. De wetgever vermeldt echter duidelijk dat “geen geneesheer, geen verpleger of verpleegster, geen lid van het paramedisch personeel kan gedwongen worden medewerking te verlenen aan een zwangerschapsafbreking”. Zeker, zoals voor ieder van ons staat het een vrouw vrij om haar eigen keuzes te maken. Maar die keuzes mogen niet gemaakt worden in omstandigheden die uit zichzelf een specifieke keuze afdwingen, en moeten gebeuren vanuit het perspectief dat een vrouw in principe haar kind wilt houden. We herinneren er ook aan dat de keuze van een zwangerschapsafbreking niet alleen de vrouw aangaat, maar ook nog een ander menselijk leven: namelijk hetgeen dat ze in zich draagt.

3. Verbreek het taboe over de psychologische gevolgen van een abortus. Een ware zwijgplicht verhindert vrouwen om te spreken over de psychologische en relationele moeilijkheden die dikwijls volgen op een onderbreking van de zwangerschap. Tegelijk vinden steeds meer vrouwen de moed om toch openlijk te getuigen over de persoonlijke moeilijkheden die ze hadden om een vrijwillige zwangerschapsonderbreking te boven te komen, moeilijkheden die des te zwaarder worden naarmate de abortus later in de zwangerschap plaatsvindt en die zich soms pas jaren later manifesteren. En dat terwijl het kunnen uitspreken van een lijden veel helpt om het te boven te komen en anderen kan helpen om het te vermijden. De vrouwen die een abortus aanvragen hebben het recht om helder en volledig geïnformeerd te worden over de mogelijke psychologische gevolgen van een vrijwillige zwangerschapsonderbreking; de mensen die hun hiervoor onder hun hoede nemen hebben de plicht om hun hierover te informeren.

Actie voor het Gezin verzet zich tegen iedere verlenging van de huidige wettelijke termijn van 12 weken.

4. Les geven op school in seksuele en vooral affectieve vorming die de waarde toont van het zich aan een ander schenken en de vreugde die daaruit voortkomt. Liefde die zich op het welzijn van de ander richt leidt uit zichzelf tot een houding van respect en een bewustzijn van de eigen verantwoordelijkheden. Seksuele relaties aangaan op een voortijdige leeftijd of meteen bij het begin van een relatie is niet zonder impact op het affectieve evenwicht van de betrokkenen. Dergelijk gedrag kan ook een gevaar zijn voor het uiteindelijke verdere succes van een stabiele liefdesrelatie.

5. Nog beter de rechten en de bescherming van zwangere vrouwen ten aanzien van hun werkgever waarborgen, en hun terugkeer naar hun werk in goede omstandigheden verzekeren. De juiste politieke beslissingen moeten helpen om het gezinsleven en het beroepsleven beter te harmoniseren, zowel voor mannen als voor vrouwen. Actie voor het Gezin is voorstander van het invoeren van een ouderschapssalaris.

Voorkeurstemmen van de kandidaten die werden ondersteund door Actie voor het Gezin

Senaat

CD&V : Marleen Joris (19) 19 894

Gwendolyn Vandermeersch (11e opvolger) 14 863

Kamer

Antwerpen

CD&V : Mia De Schamphelaere (5) 12 479

Ward Kennes (11^e opvolger) 5 062

Groen ! Sylvia Boller (19) 2 432

Limburg

N-VA Pierke Joosten (5^e opvolger) 6 195

Groen ! Bert Stulens (4) 1 598

De campagne voor de federale verkiezingen wordt volledig overheerst door communautaire en economische problemen. Hoe kan het ook anders? Nochtans raakt ook het gezinsbeleid ieder van ons, in het bijzonder in deze onzekere tijden. Om de kiezers te kunnen informeren heeft Actie Gezin vzw – Action pour la famille asbl de volgende vijf vragen gesteld aan de kandidaten van de belangrijkste democratische partijen:

1. Het aantal echtscheidingen stijgt voortdurend, wat dikwijls kwalijke gevolgen voor de kinderen meebrengt, naast een grotere kans voor deze gezinnen om te verarmen. Zal u, in alle respect voor de vrijheid van de ouders om uit elkaar te gaan als dat nodig is, wetgevende initiatieven ondersteunen die het langdurig engagement tussen een man en een vrouw bevorderen en het huwelijk herwaarderen?

2. Het opvoedend werk van ouders die thuisblijven wordt sociaal weinig gevaloriseerd, hoewel het, zeker op langere termijn, economisch gezien erg veel opbrengt en van vitaal belang is voor het welzijn van de kinderen. Bent u voorstander van een erkenning van de belangrijke rol van deze ouders, onder de vorm van een inkomen en pensioenrechten voor de ouder die zich gedurende enkele jaren volledig aan het opvoeden van zijn of haar kinderen wijdt?

3.    Het gebruik van draagmoeders veroorzaakt commerciële wanpraktijken en houdt ernstige psychologische risico’s in, zowel voor het kind als voor de vrouw die het op de wereld zet. Zou u voor een wet stemmen die het “zwanger zijn voor iemand anders” verbiedt?

4. Gezinnen zijn een omgeving bij uitstek wat betreft solidariteit met hun zwakkere leden. Verdedigt u een uitbreiding van de hulp van de openbare instanties ten voordele van gezinnen die bij hun thuis oudere en minder valide personen verzorgen?

5. Het aantal abortussen blijft stijgen en betreft steeds jongere vrouwen. Bent u, hoewel u voorstander bent van een betere begeleiding van vrouwen die te maken krijgen met een ongewenste zwangerschap, gekant tegen een uitbreiding van de wet van 1990 die het onderbreken van de zwangerschap gedeeltelijk heeft gedepenaliseerd?

Antwoorden van Louis Ide (NVA, Senaat 3)

Alle bijdragen die hier worden geplaatst blijven exclusief voor rekening van hun auteur en reflecteren niet noodzakelijkerwijs de mening van Actie voor het Gezin.

Bij anti-abortusgroepen valt de spot allerminst in goede aarde. ‘Ik kan niet geloven dat dit toegestaan wordt’, zegt Michaela Aston, woordvoerster van Life. ‘Het is alsof abortus hetzelfde is als een auto of een schoonmaakproduct. De tragedie is dat deze advertenties zullen leiden tot meer abortussen en meer ellende voor vrouwen.’

De Britse organisatie voor de bescherming van het ongeboren kind, Spuc, probeert via de rechter de spots te blokkeren.
De Standaard.

PERSMEDELING VAN ACTIE GEZIN

Bijna 20 jaar geleden, op 3 april 1990, werd de wet gestemd die het in ons land mogelijk maakte om abortus ongestraft uit te voeren. Nu, twintig jaar later, merken we dat het aantal officieel aangegeven abortussen in ons land nog steeds erg hoog is (18033 in 2007), ondanks de lessen seksuele opvoeding op school, ondanks de vrije beschikbaarheid van verschillende goedkope contraceptieve methodes. Bovendien getuigen steeds meer vrouwen over hun persoonlijke problemen na de beslissing om een niet gewenste zwangerschap af te breken, over de verschillende soorten druk die dikwijls leiden tot een keuze die achteraf betreurd wordt, en over de psychologische gevolgen die nog jaren lang kunnen aanslepen.

Om de burgersamenleving te sensibiliseren en de politieke wereld te interpelleren over deze abortusproblematiek ondersteunt Actie voor het gezin vzw de Mars voor het leven die door een studentencollectief wordt georganiseerd en die op zondag 28 maart om 14h30 zal vertrekken aan het Koningsplein te Brussel. Voor meer informatie zie http://www.28march2010.be/

Actie voor het Gezin stelt volgende maatregelen voor om het aantal abortussen in België beduidend te verminderen:

• De lessen affectieve en seksuele opvoeding op school moeten de leerlingen bewust maken van een verantwoordelijk en respectvol gedrag ten aanzien van anderen, wat in het bijzonder een positieve waardering van zelfbeheersing inhoudt. In plaats van deze lessen exclusief te richten op anticonceptiemethodes – zoals dikwijls het geval is – moet men de gevolgen van weinig doordachte seksuele relaties onder de aandacht van de jongeren brengen, zonder te vergeten om de ernst van een abortus te onderstrepen. Laat ons het mooie van ware liefde benadrukken, liefde die is doordrongen van een diep respect voor de geliefde!

• Een belangrijk deel van de vrijwillig afgebroken zwangerschappen gebeurt vanwege economische of materiële problemen. In deze omstandigheden is het moeilijk om te spreken van een vrije keuze voor de vrouw of het koppel. Daarom moeten we nog beter de rechten en de bescherming van zwangere vrouwen ten aanzien van hun werkgever waarborgen, en hun terugkeer naar hun werk in goede omstandigheden verzekeren. Daarenboven moeten we blijven werken aan een betere harmonisering van het gezinsleven en het beroepsleven. We herinneren u er aan dat Actie voor het Gezin pleit voor het invoeren van een ouderschapssalaris.

• Actie voor het Gezin eist dat de voorzieningen in de wet strikt worden gerespecteerd. Volgens de wet van 1990 heeft de vrouw die haar zwangerschap wenst af te breken het recht volledig en duidelijk geïnformeerd te worden over « de rechten, de bijstand en de voordelen bij wet gewaarborgd aan de gezinnen, aan de al dan niet gehuwde moeders en hun kinderen, alsook over de mogelijkheden om het kind dat geboren zal worden te laten adopteren. » De vrouw heeft eveneens het recht om geïnformeerd te worden over de beschikbare psychologische hulp en ondersteuning, en « over de onmiddellijke of toekomstige medische risico’s waaraan zij zich blootstelt. » Conform de voorschriften van de wet moet abortus strikt beperkt worden tot de gevallen waarbij de vrouw zich in een effectieve « noodsituatie » bevindt. Bovendien is het erg belangrijk dat de vrouw het wettelijke uitstel van 6 dagen krijgt dat zich moet bevinden tussen het moment waarop ze haar beslissing schriftelijk meedeelt en de effectieve beëindiging van de zwangerschap.

• Ten slotte verzet Actie voor het Gezin zich met klem tegen elke uitbreiding van de wetgeving die abortus zou toelaten tot voorbij de twaalfde week van de bevruchting. Zoals we al eerder hebben aangegeven wensen wij dat gehandicapte kinderen veel beter onthaald zouden worden, zodat we kunnen vechten tegen late abortussen die worden gemotiveerd door slechte ontwikkelingen van de foetus.

Actie gezin

Een datum om alvast te noteren: zondag 28 maart 2010 om 14h30, Mars voor het Leven in Brussel, Koningsplein.

Info http://www.28march2010.be/nl